Ontmoetingen met dieren 3

De Wolf

De seconden nadat ik wegliep bij de gravende zandhagedis, daar heb ik nog steeds last van. Ze zouden zo maar in mijn top 10 van geweldige momenten kunnen staan. Maar onzekerheid en twijfel gooien roet in dat eten. Ik durf er ook niet zo vaak over te praten.

Maar goed. Na de hagedis liep ik verder over het zandpad. En daar, recht voor me, tussen twee struiken door, kruiste een groot dier mijn pad. Een grijze kop, een donkere rug, een prachtige staart met een zwarte punt. Een wolf! Nuja, een paar seconden wolf. Want zo kort duurde het maar. Hij verdween tussen de struiken. Ik rende er achter aan, om nog meer te zien. Ik zag twee paarden op een heuvel, de wolf moet er vlak langs gelopen zijn. Ik liep de heuvel op. Vergeefs. De wolf was weg.

Terug op het mulle zandpad zocht ik naar sporen. Voetafdrukken, haren, poep, alles mocht. Maar er was niks te zien.
Ik was waanzinnig blij met deze ontmoeting, maar de twijfel zorgde voor paniek. Want wat moet je hier nu mee? Niemand die je gelooft, een wolf op de Veluwe, zonder foto, zonder sporen.

Ik liep verder. Een auto van Natuurmonumenten reed me tegemoet. Ik wilde ze aanhouden, vertellen over mijn ontmoeting. Maar deed het niet. Ze zouden me niet geloven.

Een dag later heb ik ‘m op waarneming.nl gemeld. ‘Onzekere wolf’ was de status. En zo voelde dat een hele tijd ook. Totdat ik besloot dat het écht een wolf was. Dat maakt de ontmoeting namelijk veel leuker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *